Saturday, July 14, 2018

ෆිට්නස් රැල්ලේ නන්නත්තාරවීම!

ලංකාවේ බහුතරයක් පුරුෂයෝ තමන්ගේ බිරින්දෑවරුන්ගේ රූපය පවත්වාගෙන යාමට තියෙන අලසකම ගැන විවිධාකාරයේ චෝදනා කරනවා. භාර්යාවෝ කියනවා එහෙම නෙවේය, අතීතයේ වාගේ තමන්ගේ හැඩ බලන්න තමන්ගේ පුරුෂයාගේ කිසිම උනන්දුවක් නැතිය කියලා. කොහොමවුණත් ඔය කතන්දරවල දෙපැත්තක් තියෙනවා. භාර්යාවන්ගෙන්ම පටන් ගනිමුකෝ. දැන් ඔය අද කාලේ ඉන්න භාර්යාවෝ බහුතරයක් පුරුෂයන්ගේ ඉළ ඇටයකින්ම මැවිච්ච එකේ ආනිශංස ඉහටත් උඩින් විඳවමින් ඉන්න බව අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නැහැනේ. උදේ පාන්දර උයා පිහාගෙන, දරුවන්ට බව්වන්ට පූසන්ට කන්න බොන්න දීගෙන, දරුවෝ ලකලැහැස්ති කරගෙන, මනුස්සයගේ ගෙම්බර් බලාගෙන, උන්දැටත් බත් බැඳගෙන රස්සාවට දුවලා යහපාලනෙන් කිව්ව හැටියට කාර් ගන්න බැරිවෙච්චි හින්දා බස්වල, කෝච්චිවල තෙරපිලා, තැම්බිලා, පෑගිලා, හිංසනයට ජැක් ගැසීමට ලක්වෙලා එහෙම කාර්යාලයට යනවා. එතනත් පැය 9ක් තිස්සේ මැරිලා (අයිස් ගහන ඇත්තියෝ ඇරුණුකොට) ආයිත් උදේ විදියටම බස්වල, කෝච්චිවල තෙරපිලා, තැම්බිලා, පෑගිලා, හිංසනයට ජැක් ගැසීමට ලක්වෙලා කීල්ස්, කාගිල්ස්, ආපිකෝ නැත්නම් හන්දියේ කඩෙන් බඩු මල්ලකුත් උණ්ඩි කරන් ගෙදර ගිහින් උයලා පිහලා, පොඩි උන්ගේ හෝම්වර්ක් කරවලා, මනුස්සයගේ ටීවී චැනල් මාරුව දිහා උපේක්ෂාවෙන් බලන් ඉඳලා, උන් සේරටම කවලා පොවලා නිදිකරවලා එහෙම මහ රෑ ජාමේ නින්දට යනවා. ඉතින් ඒ අස්සේ මූණූ පොත්වලයි පොෂ් අක්කිලායි, නිළි නංගිලයි එහෙම කියනවා අපි වර්ක් අවුට් කරනවාය, ඩයට් කරනවාය, දවසට පැය බාගයක් තමන්ට කියලා වෙන්කරගන්න කාන්තාවෝ හැමෝම උත්සහ කරන්න ඕනය කියලා. එතකොට අපේ භාර්යාවෝ එක්ක දත්මිටිකනවා නැත්නම් හූල්ල හූල්ල ඊලඟ දවසට ලකලෑස්ති වෙනවා.

එතකොට පුරුෂයෝ මොකද කරන්නේ..?

Tuesday, May 29, 2018

ප්‍රස්න..!

නින්දක් නැතිය
මට ඉන්සොම්නියාවය
ඇහැ වසන්නට ගිය තැන
දහසකුත් ප්‍රස්නය
රටේ ලොවේ ඒවාය
එව්වා විසඳන විට
කෝපි තිබහය
බඩගිනිය
සාලේ මැද මේසෙක
තුනීවට වැඩ හිඳන්
උකුල්-උඩ තුමෝ
මට අඬගසනවාය
චිත්‍රපටියක් බලමුදැයි
පුරුෂයෙක්වත් නැති තරම්
ආදරෙන් අහනවය
හුස්මක් හෙලාවත්
හැරෙන්නට බැරිය
මටත් ඇත්තේ 
ගෑණු හිතමය
ඒ අතරපතරින්
හිතුවිලිත් මැවෙනවය
ලියාපියකෝ කියා
හිත බැණ අඬනවය
කොටන්නට මැලිකමට
අලගු තියතියා මං
කළුම කළු කෝපිවල
කිඹුල් තඩි හොයනවය!

Monday, February 5, 2018

වරද

මගේ වරද විය හැකිද?
ඔව් ඔබට ප්‍රේම කිරීම..?
මගේ වරද විය හැකියි 
සැකයක් නැතුවාම
ඔබ වෙනස් වූ බව සිතීම..!
තෙත් මැට්ට වියලුණු පසුව
තවදුරටත් සුනම්‍ය නොවනබව..
ඔව් ඒ මගේ ලොකුම වරද! 



Saturday, January 20, 2018

නැතිවීම, නැතිවී ඇති බව දැනගැනීම සහ සෙවීම

සාංසාර කාලයකට පස්සේ වගෙ දැනිච්ච දිග කාලයකට පස්සේ ලෙන්ගතු හැන්දෑවක් ගෙවන්නට ලැබීමේ හීනි සතුටක් එක්ක මට ආයෙමත් බ්ලොග් එක මතක් වුණා. ඒ 'සෙව්වා' නිසා. සමහර කාලවල අන්තරස්ත්දාන වෙලා හිටියත් ආයෙමත් පුරුදු  හිනා කටහඬින්ම මට කතා කරලා මහ බැංකුව(ක්) කඩන්න තරමට හම්බෙන්න සැලසුම් ගහලා ඒත් හම්බෙන්න බැරිවෙච්ච අවුරුද්දකට විතර පස්සේ ආයිමත් 'සෙව්වා' මට හම්බුණා, තවත් ඒ වගෙම සුන්දර මිතුරියෙක් එක්ක.

මම බ්ලොග් එකක් කරන බව දැනගත්ත දා ඉඳන් ඒකේ පරණ පෝස්ටු පවා ඇද ඇද, මහා හයියෙන් හිනාවෙවි ඒවා උපරිමයට රස විඳපු (සමහරුන්ට හිනා නොයන ඒවාට පවා), හිනාව ඉවසගන්න බැරි වෙලාවට මට කෝල් කරලා "මම කැමතිම උඹ උඹටම හිනාවෙන එකට. හැමෝටම ඒක කරන්න බෑ"  කියකියා හිනාවෙන, සමහර පෝස්ටුවල අතීත කතා, නිධාන කතා හාරාවුස්සන්නෙ නැතුවම ඒවා රස විඳින්න පුළුවන් සෙව්වා, අදත් ඒ ගැන අනෙක් යාළුවට කියද්දි එහෙම රසවතෙක් ඉතුරුවීම ගැන මට නිහතමානී සතුටක් ඇතිවුණා. මම හිතන්නෙ ඒ සතුටයි සෙව්වාටම පින් සිද්ධවෙන්න ගෙව්ව රසබර පොතක් එළිදක්වීමේ හැන්දෑවයි හින්දා මට ආයෙමත් ලියන්න ආස හිතුණා. ඉතින් සෙව්වාට පින්!

ලියන්න දහසකුත් දේවල් හිතට ආවත්, අකුරක් නොලිව්ව තනියාට මම මග දිගට නෝක්කාඩු කියකියා ගෙදර ආවා. තනියාගේ හිතට බොහොම දක්ෂ නීතිඥයෙක් ලැබිලා තිබ්බා. උන්දෑ තනියාගෙන් ඇහුවා "හැමදාම පොඩි දේටත් කඳුළු පෙරන් හිනාවෙන උඹ අන්තිමටම එහෙම හිනාවෙච්ච දවස මතක් කරපන් බලන්න" කියලා. තනියා තට්ටමට හෙණ්ඩු පාරක් වැදිච්ච අලියෙක් වගේ බීරාන්තවෙලා හයිලෙවල් පාරේ නැවතුණා.
නෑ, අලියෙක් වගේ මතක ශක්තියක් තියෙන තනියට ඒක මතක නෑ. ඒ තනියා නැතිවෙලා බව මට තේරුණේ එතකොටයි.

Friday, December 15, 2017

සොහොන් කවි

මරණයෙන් හුස්ම ඇද ඇද
ජීවත්වෙන්න වෙර ගන්නකොට
ලොවට නොපෙනෙන හද අඩක
මළවුන් සව්දිය පුරන කොට
හීන් හදවත් නහර
උණුසුමට ඇදෙනකොට
නුඹ කියාවිද දිනෙක
මුලිනුපුටා දමන්නට...